Odpowiedzialny opiekun

Poszanowanie, ochrona, opieka - adopcja

Większość zgodzi się zapewne ze stwierdzeniem, że człowiek powinien objąć swoją odpowiedzialną i należytą opieką zwierzęta pozaludzkie będące w potrzebie. Obowiązek „poszanowania, ochrony i opieki” jest nawet zawarty w polskiej Ustawie o ochronie zwierząt. [1] Zdajemy sobie niestety sprawę, że prawo to wcale nie pokazuje w kolejnych paragrafach jak realizować zadeklarowany obowiązek. Ustawa ta bowiem w znaczącej mierze odzwierciedla faktyczny, głęboko szowinistyczny stosunek ludzi do zwierząt. [2] Obowiązek poszanowania, ochrony i opieki traktujemy w naszym stowarzyszeniu bardzo poważnie i nie widzimy możliwości łączenia szacunku wobec zwierząt z ich eksploatacją. Zwierzę nie jest rzeczą, lecz czującą istotą. Dlatego też promujemy ideę praw zwierząt, a zatem odejście od traktowania czujących istot przedmiotowo jako części dobytku i poszanowanie ich interesów wynikających ze zdolności do odczuwania bólu i cierpienia.

Jeśli przyjrzymy się historii udomowienia zwierząt, zobaczymy, że polega ono na całkowitym uzależnieniu ich od człowieka i często wiąże się z bezwzględną i okrutną eksploatacją. Proces ten ma wielowiekową tradycję i przynosi korzyści głównie ludziom, zwierzęta zaś sprowadza do roli żywego towaru, w najlepszym razie – dobrze traktowanego niewolnika. Udomowione zwierzę jest dziś własnością człowieka i wobec prawa ma status przedmiotu podobny do pozycji, jaką wcześniej w cywilizacji zachodniej zajmowali niewolnicy. Prawo pozwala poddawać zwierzęta obróbce (selekcja genetyczna w ramach hodowli), procesowi produkcji (rozmnażanie zarządzane przez człowieka) i czynić je przedmiotem działalności naukowej (eksperymenty), gospodarczej (hodowla i handel, sporty) czy hobbystycznej (hodowla amatorska niedochodowa, zwierzęta do towarzystwa). Człowiek występujący w roli właściciela zwierzęcego niewolnika jest praktycznie panem życia i śmierci zwierzęcia, jego woli poddanych jest znakomita większość sfer życia zwierzęcia – rodzaj i ilość pokarmu, czas i ilość ruchu, kontakty z innymi lub ich brak, posiadanie lub nieposiadanie potomstwa, wybór partnerów. Właściciele są lepsi lub gorsi ale pozostają właścicielami, ich interesy, potrzeby i kaprysy będą zawsze priorytetem, jeśli nie jedynym argumentem w sprawie. Nawet jeśli ktoś adoptuje zwierzę ze schroniska to choćby nie chciał, w świetle prawa staje się właścicielem swojego podopiecznego.

Postulujemy odejście od posiadania zwierząt, hodowli i handlu zwierzęcymi niewolnikami na rzecz weganizmu, podejmowania działalności niezwiązanej z wykorzystywaniem zwierząt i wchodzenie w relację z nimi tylko poprzez adopcję bezdomnych zwierząt, które nie potrafią przeżyć bez naszej pomocy i objęcia ich opieką. Rozmnażanie zwierząt udomowionych przynosi na świat kolejne pokolenia istot całkowicie od nas uzależnionych, przyczynia się do wzmagania się problemu bezdomności, dlatego postulujemy zaniechanie ich rozmnażania.

Nie kupuj, adoptuj!
Nie posiadaj, bądź troskliwym opiekunem!
Nie rozmnażaj, ratuj tych, którzy dziś wołają o pomoc!

- - -

Przypisy.

1. Ustawa o ochronie zwierząt z 21 sierpnia 1997r. Art. 1, ust.1.1: „Zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę.”

2. Tamże, Art. 33 stanowi m.in., że uzasadnieniem zabicia zwierzęcia może być potrzeba gospodarcza. W rozdziale o zwierzętach wolnożyjących dowiadujemy się, że zwierzęta można zabijać dla sportu/hobby. Ustawa pozwala również na wykorzystywanie zwierząt do celów rozrywkowych, eksperymentów , itp.